Categorie: Vraag het aan..

Het is al weer even geleden dat er een stukje over mijn kunstaas rek uitgekomen is. Dat heeft vooral te maken met tijd. Dat komt een beetje door werk en gelukkig veel door te gaan vissen of er mee bezig zijn. En terwijl ik dit schrijf staat een deel van het kerst menu alvast te pruttelen op het vuur. Multi-tasken dus!

Tekst en foto’s: Frans Oomen

Vis gewijs was het de laatste weken vooral wat vissen op snoekbaars. Daar zaten wel enkele mooie vissen bij. Dat snoekbaarzen is bij mij een soort van kerst traditie geworden. Niet voor de pan hoor! Daar zijn kalkoenen voor uitgevonden. Nee, meer omdat het dan wel wil lopen op de rivieren. Dit jaar is het anders. Het is betrekkelijk droog geweest en daardoor is er minder afvoer op de rivieren.

Snoekbaarzen hebben graag wat troebeler water en dat hebben we nu even niet. En nu het wat kouder gaat worden komt er ook nog geen neerslag voorlopig. Straks in januari ga ik weer wat meer snoeken verwacht ik en ik ga nog even een warmer oord opzoeken, in de hoop op mooie grote big game vissen.

Genoeg over de activiteiten van de laatste tijd. We gaan eens kijken of er nog wat in het rek hangt om te bespreken. Of eigenlijk, of er nog iets in het “speciale kastje” hangt. Ik heb namelijk naast een rek gebruiksvoorwerpen nog ergens een kast met speciale zaken. Deze editie is een ingelaste versie want ik had eigenlijk iets anders op het oog om te delen. Dat komt nog wel.

Dit is een eerbetoon aan een van de pioniers van het moderne snoekvissen in Nederland, misschien wel van Europa. Een pionier ook op het gebied van kunstaasbouw. Ik heb het over Arjan Willemsen. Deze man is ons recent ontvallen en daarmee is een van de kleurrijkste figuren uit onze hobby van ons heen gegaan.

De Pikefighter van Arjan.

In 2005 vis ik af en toe met Bastiaan, een vriend uit Gouda die sinds een jaar of 2 is gaan vissen en al een paar keer opgestapt is in mijn boot. Dat gebied rond Gouda staat bekend om zijn grote verzameling snoekwateren. Plassen, kanalen, vaarten, kleine rivieren en polderwateren. Alles is daar wel te vinden. Ergens eind september nodigt hij me uit om eens op verkenning te gaan in zijn regio. Dat lijkt me een goed plan. Kunnen we zien waar we de boot te water kunnen laten om eens wat te pionieren.

Bastiaan zijn baas woont aan een flinke plas en hij zegt dat het er goed uit ziet om eens te gaan snoeken. Hij weet zelfs wel een plek waar de boot er wellicht in gelaten kan worden. We rijden er naar toe en zien dat er op de beoogde plek 2 boottrailers in de bosjes staan. Wij zijn dus niet zo geniaal als we dachten want er waren er meer op dat idee gekomen. Toevallig komen er net aangevaren met 2 aluminium bootjes. Ik herken ze alle 4.

De broers Henk en Jan Versteeg, Siep Tensen en Arjan Willemsen. We begroeten de heren en vroegen of het nog wat was. Ze hadden een paar vissen. We maakte nog even een praatje en vervolgde onze weg zodat de heren er uit konden met de boot.

Nu is stekkenpezen niet geheel mijn stijl, wij vonden dat we daar mochten vissen. We waren er immers op eigen gelegenheid gekomen. Enkele weken later bevonden we ons met de boot aan de oevers van deze plas. Als we een kleine 100mt van ons vertrekpunt af zijn zie ik een fel gekleurd ding liggen tegen het riet. “Volgens mij ligt daar een stuk kunstaas”, zeg ik tegen mijn maat. Ik vaar er naar toe en ik kan het er uit pakken. Inderdaad! Een Spro Pikefighter. In de 5 mt versie en een van de eerste kleuren serie. De kans is groot dat die van een van de 4 vissers was die we enkele weken daarvoor getroffen hadden.

Die dag was er een voor in de boekjes. We vingen beide enkele mooie snoeken. In het glas heldere water zagen we ze soms al van 5 mt afstand op onze jerkbaits afkomen. De Busterjerk die ik in het eerste deel van deze serie beschreef was voor mij de topper en Bastiaan had zijn vissen op een Burmek.

Het verhaal krijgt nog een staartje. Een jaar later was het de 2e editie van de Fair for lure and fly. Dit evenement, mede georganiseerd door Publishing house, was altijd een ware happening. Samen met het kunstaasweekend van Rentenaar en de SNB manifestatie altijd iets om naar uit te kijken en in mijn ogen ongeëvenaard qua sfeer en informatievoorziening.

Je kon opstappen bij bekende en minder bekende vissers in allerlei boten. De snoekbaarsvissers met hun grote boten lieten de jeugd kennis maken met snoekbaarsvissen en hadden regelmatig vis in de boot. Hierdoor was het een drukte van jewelse bij die boten. Gertjan Rebel die de mensen indeelde in de boten vroeg ik of hij nog ergens een plaatsje had. “Nou! Toevallig komt net Arjan Willemse aan de kant en die vaart nog een keer uit!”

Daar wilde ik wel bij opstappen. Liever nog dan bij de snoekbaars mannen. We zitten in de boot en bij ons voegt zich ook nog Jan Arends. We krijgen beide een hengel in onze handen van Arjan en aan de mijne zit, jawel, een Pikefighter!

Ik vertel de beide heren dat ik die eens eentje gevonden heb op die plas bij Gouda. “Oh die zou wel eens van mij geweest kunnen zijn!” We hadden het over die plas en hij wist nog dat we elkaar daar ontmoet hadden. Ook Jan, die daar niet ver vandaan woont viste er al eens.

Daarbij vertelde ik dat ik net iets daarvoor mijn eerste artikel geschreven had in Snoekerijen van de SNB over gevonden kunstaas. Dat hadden ze ook gelezen. Kunstaas vinden was toen mijn ding, In de jaren daarna zijn we elkaar nog een paar keer tegen gekomen. Op het water, op beurzen, bij Henk Peters thuis en bij de boekpresentatie van Esox, koning van het zoete van Michel Verlaak. Met het verdwijnen van De Roofvis, was ook Arjan min of meer uit de picture, al moet ik zeggen dat hij nooit de showman geweest is om zich in de kijker te vissen. Dat sierde hem.

Een enkele keer schreef hij nog eens iets voor de Snoekstudie groep en hij schreef een grote gastbijdrage voor het boek Verweerde zielen, ook van Michel Verlaak, waar hij veel mee opgetrokken heeft de laatste jaren.

Voorafgaand aan dat boek heeft Michel al eens laten doorschemeren dat hij een stuk over zelfbouw op ging nemen in dat boek dat zijn gelijke niet echt kent. En dat is absoluut waar. Arjan beschrijft hoe hij naar Finland trok met de auto voor een paar Rapala pluggen te gaan kopen. Hoe gek van snoekvissen moet je zijn? In deze tijd van vloggers, bloggers en Youtubers is dat nog een brug of 10 te ver voor de meeste.

In de jaren daarvoor trok hij al regelmatig naar Ierland en de jaren daarna ging hij met vismaten naar Zweden om te vissen op plekken die later wereldberoemd zouden worden en waar andere de pionier dachten te mogen spelen. De Bodden in Duitsland mogen we ook niet vergeten. Canada en zijn muskies of de grote meren in het noorden werden ook vaak bezocht.

Deze man ging verder dan de meeste snoekvissers ooit zullen gaan. En dan dan ook nog eens 10 jaar of meer voor de rest van de meute. De laatste keer dat ik hem sprak was bij Henk Peeters thuis. Ik had iets gekocht via Marktplaats van Henk en Arjan en zijn maat Henk Versteeg zaten bij Peeters in zijn senioren woning lekker aan een biertje.

Ze waren van plan om weer eens op tarpon te gaan vissen met de vlieg. Versteeg, was de jongste, die werd 68, Arjan was toen 78 en Peeters werd 83. Op die leeftijd zullen ze geen 10 uur per dag meer hard-core vissen maar zie jij het jezelf ooit al doen, laat staan op die leeftijd? Onder het genot van een biertje komen de verhalen los en ik kan je verzekeren dat ik genoten heb van hun avonturen.

Kluwidoc

Nu we toch over die middag bezig zijn. Ik schrok wel een beetje toen ik Arjan en Henk bij Peeters binnen zag zitten. Peeters had namelijk 2 pluggen op Marktplaats gezet en die moesten doorgaan voor Bagley pluggen. Bagley is al een oud merk en dat had enige verwantschap met Arjan. Dat het geen Bagley’s waren wist ik wel maar ik had me niet voorgenomen om dat tegen Peeters te vertellen. Na het eerste biertje vroeg Peeters waarvoor ik ook al weer kwam.
“Eh, die Bagley pluggen”. “Oh ja, ik haal ze effe!” zegt Peeters. Peeters komt terug met de 2 pluggen en hij geeft ze aan mij. “Wat moesten ze ook alweer kosten?” “20 euro vroeg je er voor!” vertel ik hem in alle eerlijkheid.
Ik geef hem 2 briefjes van 10 en Arjan en Henk merken beide op dat het geen Bagley’s zijn.

“Dat zijn Clito’s van Rob Blom!” “Dan moet ik er 20 euro per stuk voor hebben”, merkt Peeters op. “Verkocht is verkocht en jij had vroeger een hengelsportzaak dus ik had jou niet hoeven te vertellen wat het voor pluggen zijn!”, merk ik bijdehand op. Alle 4 konden we er goed om lachen en ik had mijn pluggen. We dronken nog één of twee biertjes voor we naar huis gingen. Dit was een memorabele middag. En die pluggen, daar heeft Arjan ook weer zijn aandeel in gehad want hij was hierin de eerste in ons land die dat deed. De wereld was toen zo groot nog niet.

De verwantschap met Arjan en de Bagley pluggen zijn terug te herkennen in de Kluwidoc. Een plug die door Arjan gemaakt is en afgeleid was van een Bagley plug die hij op zijn reis naar Finland heeft gekocht. Dat verhaal staat in Verweerde zielen van Michel Verlaak en is echt een stuk kunstaasgeschiedenis van de bovenste plank dat iedere kunstaasvisser zou moeten lezen.

Ik heb er zo een en die heb ik gekregen van een oude vismaat van het clubje rond Arjan, Rudi Debruyne. Hij gaf me er ooit zo een, samen met een kopie van een J13 van Rapala. Dit zijn echt hele oude creaties van Arjan. Het is niet super strak gespoten maar wel functioneel en gemaakt om mee te vissen. Dat vind ik van de betere bouwers zelfs een soort handtekening. Niet te strak gespoten maar super in actie.

Ik heb nog 2 Zara spook’s, ene Tijgetje, een, kikkertje, een Jackpot en een Halve Liter. Er mee vissen doe ik niet of het zou in een speciale setting moeten zijn. Eigenlijk zou ik dat eens moeten doen.

Er zijn honderden verhalen te vertellen wat deze man en zijn vismaten allemaal meegemaakt hebben. Daarvan grenzen sommige aan het ongelofelijke. Verteld op een manier zoals alleen hij dat kon kan je niet anders dan genieten Zich afspelend in een tijd waarin nog heel veel uitgevonden moest worden en waarin er geen filmpjes waren die op het internet rond dobberde als een soort plastic zwerfafval voorzien van te veel reclame, populair taaigebruik en of niet passende muziek.

Wie Arjan meegemaakt heeft spreekt er zonder uitzondering met heel veel respect over. En dat is terecht. Wie zijn verhalen kent, kent er vast meer dan ik. Schenk jezelf een goed glas in en haal je herinneringen nog maar eens een keer op. Dat doe ik ook nu ik dit schrijf. Volgens mij hoort dat hierbij!

Er staat op Youtube nog een oud filmpje van Arjan, vissend op de veenplassen met zijn befaamde Halve Liter. Bekijk de video hieronder!